શ્રી પુનિત મહારાજની “મા-બાપને ભૂલસો નહીં” એ રચના તો સૌએ વાંચીજ હશે.
અત્યારની સામાજિક વ્યવસ્થામાં ઘણાંના દિકરો-દિકરી આ વાતને વિસારે પાડીને કેવું વર્તન કરેછે એ વાત દર્શાવતી મારી આ રચનામેં વર્ષો પહેલાં લખેલી તે રજુ કરું છું.
અપેક્ષા ની ઉપેક્ષા (છંદ – મંદ્રાકાન્તા)
બેટો મારો ભણીગણી અને, એક થાશે અમારો,
માનીતોને અમરંક તણી, ભાંગશે ભૂખ કેવો!
થાશે એતો અમવૃધ્ધ તણી, દેહની લાકડીને,
તેનીસાથે, સહ-કુટુંબથૈ, રે’શું ભેગાં મળીને.
હો’શું બેઠાં, સમય મળતાં પૌત્ર ખોળે લઈને,
વાતો મીઠી, નિજ સુખતણી કે’શું કેવાં મળીને?
આવે જ્યારે સુઅવસરને, બોલસે બેટડોએ,
“માડી મારી, વદ તુજ તણી, છે શું ઈચ્છા અનેરી?
લાવી દેતો હું ક્ષણિક મહીં,બોલ માડી હવેતો!!”
માતા પિતા પુત્ર ઉપર આ, રાખતા જે અપેક્ષા,
એ યુવાની સહજ મળ્તાં, થાય એની ઉપેક્ષા.
બોલે ત્યારે નિજ જનકને,” કેમ વચ્ચે બકોછો?”
ડોશો ભૂંડો, અણસમજુંયે,”ઓહ! ખોટો લવારો.”
માતાને કે’ “અરરરર જરા, દોહલી શેં ન જોતી-
દેખાતું ના તુજ નયનમાં, રોજ દુઃખો જ રોતી.”
છેલ્લે જ્યારે બહાનું મળતાં, થાય જૂદો તમોથી,
જેણે દીધો જનમ તુજને, ભુલતો શેં હવેતો?
“સાજ” મેવાડા
